Reggio Emilia aanpak

 

Reggio

Reggio Emilia is een Noord-Italiaanse stad in de streek Emilia Romagna. In deze stad werden vlak na de Tweede Wereldoorlog op initiatief van ouders kindercentra opgericht voor jonge kinderen, aanvankelijk van seizoenarbeiders. De heropbouw van de maatschappij moest beginnen bij het onderwijs aan kinderen. Hen zou geleerd moeten worden zelf kritisch te denken in plaats van alleen op te voeden tot gehoorzaamheid. De oorlog had immers laten zien waartoe dat kan leiden.

De onderwijzer, cultuurfilosoof en politicus Loris Malaguzzi (1920-1994), betrokken bij de bouw van de kindercentra, werd gegrepen door de inzet waarmee de ouders aan de slag gingen. Hij sloot zich bij hen aan en werd dé grote inspirator voor de pedagogische werkwijze in de kindercentra. Malaguzzi combineerde bestaande pedagogische visies met zijn eigen ideeën en praktijkervaring. Dat leidde uiteindelijk tot de pedagogiek van Reggio Emilia. In 1963 werd het eerste kindercentrum voor drie- tot zesjarigen geopend en in 1970 het eerste baby-peutercentrum.

Tegenwoordig telt Reggio Emilia meer dan dertig kindercentra. Aan de Reggio-kindercentra zijn behalve de kinderen, de ouders en de leidsters ook een pedagoog (pedagogista), een kunstenaar (atelierista) en een kok verbonden. Elk centrum heeft een centraal plein, een piazza, waar kinderen uit alle groepen elkaar kunnen ontmoeten. Naast de verschillende groepsruimtes is er een archief (met daarin veel grote en kleine nuttige voorwerpen die niet uit een winkel komen) een muzieklokaal, en groot atelier; de werkplaats en de onderzoeksruimte van het centrum. Elke groep heeft ook nog een mini-atelier waar kinderen aan een groot project kunnen werken. Bij de ingang is informatie en documentatie over het centrum te vinden. De wanden worden gebruikt om werk van kinderen en begeleiders tentoon te stellen.

Reggio Children

Toeval Gezocht

Atelier van Licht